Thessaloniki Cat Group

 Σχέδιο Νόμου    Τι ισχύει στην πολυκατοικία?     Ποτε ειναι κακοποίηση?

Γιατί να το στειρώσω???

Η Humane Society της Washington, στα πλαίσια της καμπάνιας της για την στείρωση των ιδιόκτητων ζώων με τίτλο "Just one litter - its too many", παραθέτει στατιστικά στοιχεία για την ταχύτητα με την οποία πολλαπλασιάζονται οι «ανεπιθύμητοι» σκύλοι:

. Ένα ζευγάρι σκύλων- γάτων μαζί με τους απογόνους τους γίνονται σε 7 χρόνια 67.000 ζώα!

. Στην Αμερική κάθε μέρα γεννιούνται 10.000 άνθρωποι και 70.000 σκυλάκια και γατάκια . Η αναλογία δηλαδή είναι ένας νέος άνθρωπος για 7 νέα ζωάκια! Κι αν σκεφθούμε πως οι Αμερικανοί είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι στο θέμα των στειρώσεων και γενικά πιο υπεύθυνοι ως ιδιοκτήτες ζώων, εύκολα συμπεραίνουμε πως η κατάσταση στη χώρα μας είναι πολύ πιο τραγική...
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης ζουν αυτή τη στιγμή περίπου 20.000 αδέσποτοι σκύλοι. Υπολογίζεται πως από αυτούς:
. Το 30% ζούσε σε περιβάλλον σπιτιού, αλλά εγκαταλείφθηκε από τους ιδιοκτήτες του
. Το 20% εξαφανίστηκε από το σπίτι
. Το 50% γεννήθηκε και μεγάλωσε στους δρόμους
Η στείρωση των ιδιόκτητων ζώων:
"Είναι αντίθετη στη Φύση" - "είναι πράξη σκληρότητας" - "δεν θα ήθελα να το έκαναν σε μένα" - "βρήκα κιόλας σπίτια για τα κουτάβια", λένε συνήθως όσοι αρνούνται να στειρώσουν το κατοικίδιό τους. Δοκιμάστε, όμως, να εξηγήσετε αυτές τις δικαιολογίες σε ένα ανυπεράσπιστο ζώο που βλέπει το τέλος του να πλησιάζει, που καταδικάστηκε σε θάνατο (συνήθως μετά από σύντομη, μαρτυρική ζωή), εξαιτίας της ανευθυνότητας κάποιων ανθρώπων που του επέτρεψαν να γεννηθεί, αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν το τεράστιο πρόβλημα του υπερπληθυσμού των κατοικίδιων.
Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία ιδιοκτητών που επικαλούνται το "ερωτικό στοιχείο" ως δικαιολογία για να μην στειρώσουν τα ζώα τους. Τα ζώα, όμως, δεν ερωτεύονται. Γι' αυτά η αναπαραγωγή είναι υπόθεση ορμονών και μόνο. Ένας αρσενικός σκύλος μπορεί να ζήσει μία ομαλότατη ζωή χωρίς να χρειαστεί ποτέ να αποδείξει την αξία του ως επιβήτορας, ενώ μία σκυλίτσα δεν θα νιώσει ανεπαρκής αν δεν γεννήσει. Και για όσους επιμένουν να χρησιμοποιούν ανθρωποκεντρικά κριτήρια για να ερμηνεύουν την συμπεριφορά των ζώων, θέτω μία απλή ερώτηση: θα έφερνε ποτέ κανείς τους στον κόσμο παιδιά που θα ήταν καταδικασμένα στην άθλια ζωή και τον τραγικό θάνατο του αδέσποτου;
Στειρώστε τα ζώα σας: θα είναι πιο υγιή και εσείς πιο ήσυχοι.

Ως απλοί ζωόφιλοι, σίγουρα δεν έχουμε τις απαραίτητες γνώσεις για να αναλύσουμε ιατρικώς το θέμα. Γι' αυτό, παραθέτω περίληψη σχετικής μελέτης του Dr. Laird Goodman, DVM στο Murray Hill Veterinary Hospital της Oregon:

Τα οφέλη της στείρωσης στην υγεία του ζώου:

Από μία αυστηρά ιατρική οπτική γωνία, η στείρωση μπορεί να βελτιώσει και να παρατείνει τη ζωή ενός κατοικίδιου.

Τα σημαντικότερα οφέλη της στείρωσης είναι:

• Θεαματική μείωση της πιθανότητας εμφάνισης καρκίνου. Τα αστείρωτα θηλυκά σκυλιά έχουν 16 φορές περισσότερες πιθανότητες για καρκίνο του στήθους από όσα στειρώθηκαν πριν τον πρώτο οίστρο τους (σε ηλικία 8 - 12 μηνών).
  
• Αν στειρώσουμε ένα ζώο πριν τον πρώτο οίστρο, η πιθανότητα εμφάνισης αυτού του καρκίνου είναι μόλις 1%, αν το στειρώσουμε σε ηλικία 2 χρόνων το αντίστοιχο ποσοστό είναι 5%. Επίσης, είναι αδύνατο να εμφανισθεί καρκίνος των ωοθηκών ή της μήτρας σε ένα στειρωμένο θηλυκό. Ανάλογα είναι και τα αποτελέσματα στα αρσενικά σκυλιά, όσον αφορά τα είδη καρκίνου των γεννητικών οργάνων.
•  Εξάλειψη του κινδύνου κάποιων λοιμώξεων. Για παράδειγμα, ένα μη στειρωμένο θηλυκό μπορεί να παρουσιάσει μία λοίμωξη γνωστή ως πυομήτρα, που συνήθως είναι θανατηφόρα αν δεν εγχειρισθεί το ζώο. Με τη στείρωση, ωοθήκες και μήτρα αφαιρούνται, συνεπώς αυτός ο κίνδυνος δεν υφίσταται πλέον. Στα αρσενικά η στείρωση μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες λοιμώξεων του προστάτη.
• . Μείωση της τάσης φυγής στο ζώο και όλων των συνεπειών που μπορεί αυτή να έχει. Όταν το αρσενικό μυρίσει κάποια θηλυκιά σε οίστρο (ακόμη και από χιλιόμετρα μακριά) το μόνο που θέλει είναι να βρει τη συγκεκριμένη σκυλίτσα. Οι κίνδυνοι για ένα ζώο που φεύγει από το σπίτι είναι πολλοί: τροχαία ατυχήματα, κλοπή, καυγάδες με άλλα αρσενικά, φόλες ή μπορεί ακόμη και να χαθεί.
• Εκτός από τα οφέλη στην υγεία του ζώου, υπάρχουν και άλλα που σχετίζονται με την συμπεριφορά του. Η επιθετικότητα, οι δυσκολίες στην εκπαίδευση, το παρατεταμένο γαύγισμα ή ουρλιαχτό, η μανία καταστροφής αντικειμένων, όλα σχετίζονται με το ένστικτο της αναπαραγωγής. Ακόμη, το μαρκάρισμα της περιοχής του αρσενικού με ούρα και η συγκέντρωση πολλών αρσενικών όταν η θηλυκιά βρίσκεται σε οίστρο είναι δυσάρεστες καταστάσεις που θα εξαφανιστούν με τη στείρωση.

Με όλα τα παραπάνω οφέλη της στείρωσης,

μου είναι δύσκολο να καταλάβω γιατί κάποιοι επιμένουν να μην στειρώνουν τα ζώα τους.

Μερικοί από τους λόγους που επικαλούνται, είναι:

• . «Ο γατος-σκύλος μου θα γίνει τεμπέλης και θα παχύνει». Στην πραγματικότητα δεν είναι η στείρωση που οδηγεί στην αύξηση του βάρους ενός ζώου, αλλά η μετάβαση από την εφηβεία στην ώριμη ηλικία. Οι ανάγκες του σε θερμίδες μειώνονται, όπως ακριβώς στους ανθρώπους. Θα πρέπει λοιπόν να φροντίζουμε την εξισορροπημένη διατροφή του και την καθημερινή του άσκηση.
• «Θέλω να είναι καλός φύλακας του σπιτιού μου». Στειρώσεις ή όχι, ο σκύλος σας νιώθει πως το σπίτι σας είναι και δικό του σπίτι και θα το προστατέψει με αυτοθυσία, αν χρειαστεί. Ο μη στειρωμένος σκύλος έχει την τάση να επεκτείνει την «περιοχή του» και ίσως σας φέρει σε δύσκολη θέση αν επιτεθεί σε κάποιον που δεν πρέπει (π.χ. σε καλεσμένο του γείτονα σας!)
• «Θέλω να βιώσουν τα παιδιά μου το θαύμα της γέννησης». Το συνιστώ μόνο στην περίπτωση που θέλετε τα παιδιά σας να βιώσουν και την τραγωδία του θανάτου των κουταβιών. Πιο κατάλληλες είναι οι εκπαιδευτικές βιντεοκασέτες.
• «Θα ηρεμίσει πιο πολύ αν γεννήσει μία φορά». Φυσικά μία σκυλίτσα είναι πιο ήρεμη όσο μεγαλώνει κουτάβια, αυτό όμως είναι παροδικό. Θα ηρεμίσει ούτως ή άλλως με την ηλικία, είτε στειρωθεί είτε όχι.
• «Δεν θέλω να στειρώσω το ζώο μου γιατί δεν μου αρέσει να στειρώσουν εμένα!». Οι σκύλοι δεν αντιλαμβάνονται τον έρωτα όπως εμείς, δεν έχουν ψυχολογικά κίνητρα ούτε ζευγαρώνουν για ευχαρίστηση. Είναι καθαρά ένα ένστικτο που βασίζετε στις ορμόνες τους και μόνο. Αποδείξει γι’αυτό αποτελεί το γεγονός πως δεν υπάρχει περίπτωση να ζευγαρώσουν δυο σκυλιά αν το θηλυκό δεν βρίσκεται σε οίστρο. Είναι λάθος να αποδίδουμε στα ζώα μας ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
• «Έχω καθαρόαιμο και θέλω να κερδίσω χρήματα από τις γέννες του». Για μία επιτυχημένη γέννα πρέπει να ξοδέψουμε αρκετά χρήματα: τακτικά check up της μητέρας, ιατρική παρακολούθηση και εμβολιασμοί των κουταβιών, ειδική διατροφή και πιθανόν φάρμακα και βιταμίνες. Επιπλέον, για δύο μήνες ή περισσότερο θα πρέπει να τα ταΐζετε, να τα καθαρίζετε, να ανέχεστε τον θόρυβο και τις ζημίες τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι προετοιμασμένοι για όλα αυτά. Καλύτερα να αφήσετε την αναπαραγωγή των καθαρόαιμων στους εκτροφείς, που διαθέτουν τους κατάλληλους χώρους και τις απαραίτητες γνώσεις.
  

 

των Αδέσποτων γάτων

H Tζίλντα απέκτησε σπίτι

(Για την αντιγραφή TANIA ΓEΩPΓAKOΠOYΛOY )

«Eνας πολιτισμός κρίνεται από το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα»

Με λένε Τζίλντα. Iσως πάλι να με λένε Αφροδίτη ή Ψιψίνα, δεν είμαι απολύτως σίγουρη γιατί αλλάζουν συνέχεια γνώμη. Νομίζω, πάντως, ότι το Τζίλντα είναι το επικρατέστερο όνομά μου, όπως όλα δείχνουν αυτήν τη στιγμή. Eτσι και αλλιώς, κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν με φωνάζουν μιας και έχω δικαιολογία, είμαι πολύ μικρή, μόλις 45 ημερών. Πρέπει να ομολογήσω ότι υπήρξα πολύ τυχερή. Γεννήθηκα σε ένα σπίτι ή για την ακρίβεια γεννηθήκαμε σε μιαν αποθήκη, εγώ και τα τέσσερα αδελφάκια μου. Oλα κυλούσαν ήρεμα και πολύ χαρούμενα. Oλη τη μέρα παίζαμε, τρέχαμε πάνω κάτω, κουτρουβαλιόμασταν τις ώρες που έλειπε η μαμά και περιμέναμε τη μέρα που θα κάνουμε την πρώτη μας βόλτα στη γειτονιά. Μια κυρία ερχόταν και μας έβαζε φαγητό και ας ήμαστε μικρά, μας αγκάλιαζε και μας χάιδευε.

Ωσπου μια μέρα... Η μαμά είχε φύγει από το πρωί, είχε ήδη σκοτεινιάσει και δεν είχε επιστρέψει. Αρχίσαμε να νιαουρίζουμε όλα μαζί αλλά μάταια. Κανείς δεν ερχόταν ούτε καν η κυρία φάνηκε εκείνη τη μέρα.

Σκέφτηκα πως δεν είχε νόημα να μένουμε με σταυρωμένα χέρια και πως έπρεπε να κινηθούμε πριν πεθάνουμε στην πείνα.

Χώθηκα, λοιπόν, στην τρύπα από την οποία είχα δει πολλές φορές τη μαμά να φεύγει και ξαφνικά... αντίκρισα τον έξω κόσμο. Διάφοροι άνθρωποι έτρεχαν πάνω κάτω, δύο τρεις κοντοστάθηκαν και με κοίταξαν, αλλά εγώ απτόητη συνέχισα την εξερεύνησή μου. Λίγο αργότερα βρέθηκα σε ένα μεγάλο πάρκο ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. Προσπάθησα να ανεβώ σε ένα δέντρο (μάλλον θάμνος ήταν) αλλά βρέθηκα φαρδιά πλατιά στο πεζοδρόμιο. Ευτυχώς δεν με είδε κανένας και έτσι έκανα πως δεν κατάλαβα και προχώρησα διστακτικά. Μύριζα κάτι που μου φάνηκε φαγώσιμο όταν άκουσα ένα φοβερό θόρυβο πίσω μου.

Yστερα, ένα τεράστιο χέρι με άρπαξε και μια παράξενη φωνή ακούστηκε: «Πού πηγαίνεις γατάκι;». Είχα κατατρομάξει και έκανα να φύγω αλλά δεν ήταν καθόλου εύκολο. Το χέρι με άρπαξε και πάλι οπότε βρέθηκα ξαφνικά μέσα σε μια τσάντα απ' όπου εξείχε μόνο το κεφάλι μου. Λίγο αργότερα, συνειδητοποίησα ότι βρίσκομαι πάνω σε κάτι που κινείται. Δεν μπορώ να σας πω πόση ώρα πέρασε ακριβώς, αλλά είχα αρχίσει να ζαλίζομαι και να απελπίζομαι όταν επιτέλους φτάσαμε, όπως άκουσα τον ιδιοκτήτη του γνωστού χεριού να λέει. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σε ένα μέρος ζεστό και μαλακό, όπου αποκοιμήθηκα αποκαμωμένη. Ξύπνησα όμως σε λίγο από το γουργουρητό της κοιλιάς μου. Αμέσως η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα. Eνα κουπάκι γάλα με περίμενε. Bέβαια, δεν ήταν σαν της μαμάς αλλά χόρτασε την πείνα μου. Το ίδιο χέρι με τοποθέτησε στο ίδιο ζεστό μέρος όπου, όπως φαίνεται και πάλι, με πήρε ο ύπνος. Από εκείνη τη μέρα έχει περάσει αρκετός καιρός. Τώρα ξέρω ότι μένω σε ένα σπίτι, όπου δεν χρειάζεται να ανησυχώ για φαγητό και ύπνο.

Ξέρω επίσης ότι ήμουν πραγματικά τυχερή γιατί η κοπέλα που με φροντίζει με αγαπάει πολύ και κατά καιρούς έρχονται και άλλοι που έχουν διάθεση να παίξουν μαζί μου. Μου λείπουν, βέβαια, τα αδέλφια και η μαμά μου αλλά δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα σε αυτήν τη ζωή. Ελπίζω μόνο να καταλήξουν σύντομα σε ένα όνομα για να ξέρω και εγώ τι να κάνω. Πότε δηλαδή να ακούω, αν θέλω.

 

 Eνας μικρός μαχητής

Το Σάββατο το μεσημέρι βρήκαμε στην Εύβοια ενα πλασματάκι τόσο δα παραδομένο κάτω απο εναν σμάρο μύγες. Οταν τις διώξαμε είδαμε οτι ολο το κεφαλάκι του γατιού ήταν καλυμένο απο αυγά μυγών σαν μια κολλώδη κιτρινη μαζα που το εμπόδιζε να αναπνεύσει. Με πολύ κόπο το καθαρίσαμε και το περιποιηθήκαμε και με πολύ ευκολία το αγαπήσαμε. Το μικράκι έδειξε να παίρνει τα πάνω του για λίγο και χοροπήδηξε λιγάκι.

Αλλά η χαρά του δεν κράτησε πολύ. Δυσκολευόταν πολύ στην αναπνοή και ενώ γατζωνόταν με μανία πάνω στο χέρι μας δεν είχε δύναμη για τίποτε άλλο.
Σταμάτησε να αναπνέει μεσα στο βράδυ.
Τωρα ξεκουράζεται κάτω απο μια ελιά απο την τόσο μικρή μα τόσο ταλαιπωρημένη ζωούλα του.
Στις λίγες ώρες που το γνωρίσαμε πρόλαβε να μας χαρίσει αγάπη.

http://www.mycat.gr/forum/showthread.php?t=7905 

 

 

Θυμήθηκα μια ιστορία που είχε γίνει πριν πολλά χρόνια και θα ήθελα πολύ να την μοιραστώ μαζί σας.
Είχα βγει ένα πρωί να πάρω ψωμί και στον κάδο της γωνίας πρόσεξα από κάτω να κάθεται ένα μικρό γατούλι με σκυμένο το κεφάλι. Ανήσυχη, τρέχω παίρνω ψωμί και γυρνώντας βλέπω ότι ήταν ακόμα εκεί στην ίδια στάση. Πλησιάζω και τι να δω....

(Βάζω παρένθεση να προειδοποιήσω ότι οι περισσότεροι θα εξοργιστούν με αυτό που θα διαβάσουν παρακάτω).

.... Λίγο ακόμα και δε θα ζούσε το καημένο, γιατί... φαίνεται κάποιο "καλόπαιδο", χωρίς διαγωγή βρήκε αστείο να του σφίξει ένα σύρμα χοντρό στο λαιμό και να το αφήσει να πνίγεται.
(Ωχ! Αναστάνεξα. Τα γράφω και σπαράζει η καρδιά μου).
Το βουτάω όπως όπως και φωνάζω τη μαμά μου να βοηθήσει ΓΡΗΓΟΡΑ!!!! Έπαθε η γυναίκα και θυμάμαι άρπαξε μια πένσα και προσπαθούσε μαλακά να κόψει το σύρμα αλλά το γατακι έβηχε και πνιγόταν
Τελικά τα καταφέραμε, το βγάλαμε το σύρμα αλλά το καημένο δεν έλεγε να συνέλθει και ηταν λερωμένος ο πισινούλης του. Φαίνεται με τόση πίεση που είχε δεχθεί το κορμάκι του....
Το βάλαμε σε ένα κουτάκι με λίγα γαριδάκια, αλλά παρέμενε ζαβλακωμένο και το είχα πάρει απόφαση ότι δε θα κατάφερνε να ζήσει.

Το απόγευμα παρατήρησα ότι είχε ξεθαρέψει. Βγήκε απο΄το κουτί, έκανε χαδάκια κι έφαγε μαζί με τις υπόλοιπες εξι - εφτά γάτες που είχαμε τότε. Ήταν κούκλα, ασπρόμαυρη (μαύρο κεφαλάκι που από το σαγόνι και κάτω ήταν λευκό) με φουντωτό τρίχωμα.
Αλλά.... δεν γινόταν να κρατήσουμε κι άλλο γατούλι.
Την πήραμε και την αφήσαμε στην εταιρεία προστασίας ζώων στην Ιερά Οδό. Εκεί τότε είχαν πολλές γάτες και τις τάιζαν και ποιος ξέρει... Ίσως κάποιος που και που να διάλεγε μία να την υιοθετήσει.


Λίγες μέρες αργότερα πήγαμε κάποιο από τα ζωάκια μας για εξέταση στην εταιρεία προστασίας ζώων και την είδα! Ήταν αγκαλιά με μια άλλη γατούλα σε ένα καναπέ.
Δεν ξέρω τι επέγινε έπειτα. Εύχομαι με όοοοοοολη μου την ψυχή κάποιος να την είδε έτσι όμορφη που ήταν και να την πήρε μαζί του και να της έδωσε ένα ζεστό σπιτικό και την αγάπη που δεν μπόρεσα να της δώσω εγώ. Α! Κι ελπίζω η ζωή να την δικαίωσε με τον καλύτερο τρόπο έπειτα από αυτήν την βαρβαρότητα που έζησε.

http://www.mycat.gr/forum/showthread.php?t=6517 

Ηταν Μάης και έβρεχε καταρακτοδός για 2ή μέρα. (Μαζί με το έταιρον μου ήμιση δουλέυουμε σε εφημερίδες και σχολάμε κατά τις 1 τη νύχτα.) Γυρίζοντας στο σπίτι λοιπόν μες στα μεσάνυχτα ακούω στην είσοδο της πολυκατοικίας κατί ΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥ ξανά και ξανά. Ανεβαίνω πανώ και με το που μπαίνω στο σπίτι μου λέει ο Χρήστος ασέ τα νεύρα μου έχει πάσει αυτό το παλίογατο γλώσσα δεν εχεί βάλει μέσα όλη μέρα.

Παρένθεση ούτε εγω ούτε ο Χρήστος συμπαθούσαμε τις γάτες το αντίθετο μάλιστα δεν τις ήθελα ΚΑΘΟΛΟΥ. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπυ η μαμά μου λάτρεβε το ζώα και τα λουλούδια αλλά όχι τα γατιά απλά δεν τα ήθελε. Μιά εποχή οταν ήμουν 8 με 12 ετών είχαμε μιά κοτα την Μαυρούλα, ενά σκυλάκι την Σπίθα, ενά καναρίνη τον Τέλη και ένα ζευγάρι περδικες σενά τεράστιο κλουβι μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Γατέ ΠΟΤΕ αλλά όμως ποτέ κάνεις μας δεν τις πηραζε.

Τι να κάναμε λοιπόν αφού τα είπαμε λίγο πέσαμέ για ύπνο. Πού να κοιμηθούμε όμως με τον μίστερ πνευμόνια να κλαίει. Κατά τις 5 το πρωί και όντας άυπνοι γυρνάει ο Χρήστος και μου λέει με στόμφο ΕΣΥ έχεις τον τίτλο της φιλόζωης κάνε πράξης και όχι λόγια. Τι να κάνω και εγώ παίρνω μια τσαγόκουπα με γάλα (τόσο ηξερα) και πάω στο ακάλυπτο.
Τι να δω Σοκ έπαθα ποιό γαλα να πει αυτό ήταν ανύπαρκτο ούτε μάτια δεν είχε ανοίξει. Τότε ακριβώς έκανα την κίνηση ασυναίσθητα χωρίς να σκεφτώ έχυσα το γάλα στο τσιμέντο και έβαλα στην τσαγόκουπα το γατί.
Ναι ναι ναι χώραγε στην τσαγόκουπα!!!!!!
Ηταν καταβρώμικο βρεγμένο ένα χάλι τι να έκανα;;;;;;
Σκέφτομαί πως ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται και έστι τον έπλυνα στον νυπτήρα τον Yodaki για να τον καθαρίσω και τι να δω έσταζε αίματα ήταν οι ψύλοι που τον ρούφαγαν κυριολεκτηκα. Ο γιατρός μας είπε οτί από αυτό θα παίθενε ποιό γρήγορα. Τον στεγνώσαμε του φτάξαμε ένα καλάθι με μάλινα παλία και κάλτσες βασικά σε μία καλτσα Νο 38 χόραγε και περίσεβε και βάλαμε όλο το σύστημα στην μπανιέρα για να μην το σκάσει. Επεσε για υπνό πήγαμε και εμείς πόσα λίγα ξέραμε.....
Μετα από 2 ώρες ΝΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥ. Πανικός με την τσίμπλα στο μάτι πάλι πανω φαι μου λέει ο Χρήστος αντε να βρείς φαρμακείο σάββατο πρωι ντύνομαι και τρέχω μα τι αγοράζω μπιμπερό για παίδια ναι ναι πανέξυπνη ΕΕΕΕΕΕ!!!!!!! Που να φάει αντε ξανα φαρμακείο για σύριγκές και δεν τις μπορω καθόλου αφου τις αγόρσα μισες. Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστα μας κατέκτησε το Yodaki. Ιστορίες από το μεγάλωμά του αμέτριτες. Το όνομά του το πήρε γιατί πηδηξέ από το μπαλκόνι όταν ήταν 2 μηνων ένοιοσε τι ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΣΑ ΤΟΥ και έτσι τον είπαμε Υοda. Δεν έπαθε τίποτα (1ος οροφος) περίμενε στην εξώπορτα μόνο το κουδούνι δεν χτύπησε.

O Σνίφης μου ή μια πονεμένη ιστορία

---

Tον Οκτώβριο του 2002 είχα μόλις χωρίσει και μετακομίσει σε καινούριο διαμέρισμα, στην περιοχή Ζωγράφου.
Ήμουν γενικά χάλια ψυχολογικά και πολύ μόνη. Ένα βράδυ την 1η Νοεμβρίου, πήγα να ξαπλώσω νωρίς και μετά λίγη ώρα άκουσα ένα σιγανό βραχνό νιαούρισμα. Το σπίτι μου ήταν ισόγειο και ακουγόταν σαν να ήταν ακριβώς έξω από την κρεβατοκάμαρά μου. Βγήκα έξω με τις πυζάμες αλλά δεν έβλεπα τίποτα και ξαναμπήκα να πάρω φακό. Άρχισα να ψάχνω κάτω από τα αυτοκίνητα και μέσα σε μια λακούβα με λάσπες καθόταν ένα βρώμικο, μισότυφλο μαύρο γατάκι σε μάλλον άθλια κατάσταση.
Το πήρα μέσα και δεν ήξερα τι να το κάνω γιατί ήταν πολύ μικρό για να του δώσω φαγητό. Ξαναβγήκα έξω και πήρα γάλα, άμμο και κονσέρβα για γάτες. Ηπιε ελάχιστο γάλα και κοιμήθηκε. Κοιμόταν 2 μέρες και τα είδα όλα γιατί δεν αντιδρούσε καθόλου. Το πήγα στο γιατρό (κοιμισμένο!!!), ο οποίος τρόμαξε όταν το είδε γιατί από εμφάνιση ήταν μάλλον άθλιο και όταν το εξέτασε μου είπε ότι είχε πνευμονία και φυσικά ψηλό πυρετό, μόλυνση στο ένα μάτι και στο έντερο, σκουλίκια και μια γενναία γρατσουνιά στην κοιλιά επίσης μολυσμένη. Μου είπε ότι άν ήθελα να το βοηθήσω θα ήταν καλύτερα να του κάνουμε ευθανασία αλλά δεν μπορούσα. Είπα, ας προσπαθήσουμε μια βδομάδα με φάρμακα και βλέπουμε. Η θεραπεία κράτησε 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι ο κούκλος της φωτογραφίας ( καθόλου ψωνισμένη μαμά, ε ο οποίος είναι 4 1/2 χρονών και χαίρει άκρας υγείας, είναι 7 κιλά (ζωή να ΄χει το πουλάκι μου) και είναι το φως της ζωής μου. Τον λατρεύω και νομίζω ότι αυτά που λένε ότι οι γάτες δεν δένονται είναι βλακείες γιατί δεν έχω γνωρίσει πιο τρυφερό και αγαπησιάρικο πλάσμα από αυτόν. Αυτά

http://www.mycat.gr/forum/showthread.php?t=1523